اين دخترك هم انگاري بي كار است

                                   نشسته مرا

                                                تو را

                                                     روزها را

اين آتش بازي مسخره را نگاه ميكند

مي داني؟(باب شده بگن مي دوني؟ من نديدم ولي شنيدم)

دلم دوباره هواي اتش تازه تري كرده

(راهي تهرانم

چه دارد اين تهران لعنتي ؟؟

ناخود اگاه بر وحشتم مي افزايد

مي ترسم.......... از اين شهر مي ترسم)

دارم دربدر دنبال هيزم،كبريت و...سمانه ميگردم

حيف

               حيف كه سمانه اي پيدا نميكنم

(هاي........................نسوزاني ام آتش...............نسوزاني ام)

غزلام ته کشیدن

مثل نفسات

با یه سپید تازه کار شروع می کنم

هر چند دوستی گفتی : زودته..........بچه!

منم میگم:چشم

ولی باور کنید چیزی نبود تا به روزم کند............باور کنید.

***

دارم می افتم از ارتفاعی که مرا دست می /اندازد

                                          شعر

                           آورده ی

                   بالا

مثل هجاهای

این بار چندم است که بر همم می /زنی

تا شبیه پلک هات ورم کنم

تاک/بود شوم

سما مرداد۸۶

***

وای من بیهوده ام ،بیهوده ام در کارها

آه،من افتاده ام،افتـــــاده چون بیمارها

روزوشب می رویم وروییدنم این است-این:

شاخه های آهکی در زیر سقف غارها

در کویری سخت سوزان،مایه ی نومیدی است

استخوانی مانده باقی از تن مردارها

لاشخواران در تنم کاویده ونادیده هیچ

خشمگین کوبیده بر هم بال ها ، کفتارها

خالیم،خالی ترازیک خواب ،یا ازیک سکوت

ای شما از زندگی لبریزها،سرشارها!

دوستانم آدمک ها ،آدمک های گلی

دشمنانم گرگ ها ،کفتارها،خونخوارها...

روزهایم ،هفته هایم،سال هایم چیست؟چیست؟

داستانی کهنه با تقلیدها ، تکرارها

***

 ای که چشم انداز سبزی دیده ای،آوازده!

تا جوابم بشنوی ازپشت این دیوارها

سیمین بهبهانی