سر كشيدم تمام بغضم را، مثل اين شعر هاي هر جايي

ته نشين شد خداي من در من، تلخ مثل تفاله ي چايي

قالي دستباف چشمم را ، فرش راه  تو مي كنم برگرد

از خودم نفرتم گرفته تو هم، پا به پاي دلم نمي آيي...

چه كنم در دهان نمي چرخد، كه بگويم به كوري چشمت

بين احساس ها گمم اما ...  گاه هم ميشود كه رويايي -

مثل اين روزها كه نه اصلا،مثل يك روز خشك و معمولي

در سرم تاب مي خورد...جانم... خودمانيم ! بي تو تنهايي-

با تمام ترانه ها قهرم ... حسشان نيست ، بدعنق شده ام

كاش مي شد كه يك نفر برسد، بنشينيم و بعد هم چايي...

به چه كيفي...چه عالمي...كه غزل،دربدر شد وشاعرش سررفت

از تو و بغض و تلخي و فنجان ، مشتي از دردهاي هرجايي.

سما ۸۶