آتیش بازی

0912ta — Sun, 06 Jul 2008 10:34:18 GMT

اول سلام و...

ارديبهشت ، خرداد و حالا تير پر از گربه شده

گربه هايي كه در جواب محبتت فقط صورتت را چنگ ميزنند

اين روزها ...

از امتحان ارشد و پايان نامه ي پا در هوا كه بگذريم

مي ماند اندو ه هاي هر روزه محل كار براي آدم هايي كه نعمت سلامتيشان را از دست داده اند يا بدتر با رفتنشان

خانواده اي را عزادار كرده اند

حوال روز زن بود پدرم را به تهران و پزشكان جراحش سپردم جانم به لبم آمد

جراح هاي تهراني از عقرب گرفته تا پزشك نقش مهمي در زندگي ام ايفا كرده اند، هنوز هم دل نگرانم

چه بر سرم خواهد آمد؟؟؟؟؟؟؟؟؟

روز هاي خوبي نبود حداقل تو باور كن

تنها دلخوشي اين روز هاي من بيژن است.بيژني كه با همه ي زن بودنم از عهده ي نقشش بر آمدم

اين نمايشنامه تنها تفرجگاه دل من است. (بيژن و منيژه شاهنامه فردوسي)

ديگر هيچ كس را براي هيچ چيز نمي خواهم

تنها

خدايي مانده كه مي دانم تنهايم نميگذارد.

********

در هر فرصتي به تمام شما بزرگواران سر ميزنم و از نوشته هايتان استفاده ميكنم

اما زمان براي نوشتن نظر نيست

دغدغه هاي روزمره مرا به وادي بي معرفتي كشانده به بزرگواريتان ببخشيد.

پي نوشت:

۱-جز من اگرت عاشق شیداست بگو

ور میل دلت به جانب ماست بگو

ور هیچ مرا در دل تو جاست بگو

گر هست بگو، نیست بگو، راست بگو

۲-از چرخ فلك گردش يكسان مطلب

وز دور زمانه عدل سلطان مطلب

روزي پنج در جهان خواهي بود

آزار دل هيچ مسلمان مطلب

0912ta — Fri, 20 Jun 2008 18:27:18 GMT

...

بر مي گردم

يعني بايد برگردم

اين راهي كه رفته ام از همه طرف به تركستان است.

اصلا اگر راه هم درست باشد وقتي قرار باشد همسفر تو باشي خواه نا خواه سر از ناكجا آباد

در مي آورم.

لرزيد پشتم اسم تو يك جور كابوس است

0912ta — Wed, 16 Apr 2008 21:12:18 GMT

پا خورده شد تمام تنم با تو

حس چروک گوشه ی یک قالی

این بغض نخ نما هوست کرده

اصلا نمی شود به شما حالی؟!!!!!!!

سلام

اصلا به روح هر چه ...

یک ساعت بغض کردم و مثل موش پشت این قاب سنگی نشستم که اخرش هر چه هست و نیست

هاپولی کند و من بمانم و سردرد و بغض های بعدی و بعدی و بعدترش.

از فاضل نظری می نویسم

غزلی زیبا که با خواندنش تازه شوید شاید هم خوشحال برای بعضی ها هم دلخوشی دارد

به هر حال

دروغی که چندی دلت خوش کند

به از راستی کت مشوش کند

*****************

اکنون مرا بهار دل انگیز دیگری

آورده است وعده ی پاییز دیگری

ویرانه های خانه ی من ایستاده اند

چشم انتظار حمله ی چنگیز دیگری

تا مرگ، یک پیاله فقط راه مانده است

کی می رسد پیاله ی لبریز دیگری

آتش بزن مرا که به جز شاخه های خشک

باقی نمانده از تن من،چیز دیگری

تهران و تلخ کامی من مانده است! کاش

تبریز دیگری و شکر ریز دیگری

****************

پی نوشت:

*با نیت بهشت اگرم آفریده است

می راندم به سوی جهنم چرا خدا.........................................؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

*تیغ روی گر هام سر می خورد حسش می کردم

نه

نشد

همه چیز داشتم

نیاز

بغض

دوستت

اما جرات ................نه!

تمومش می کنی یا نه؟

منم مثل خودت خستم

0912ta — Fri, 07 Mar 2008 19:24:18 GMT

سلام و...

...(سه نقطه ) اتفاق و بعد،پر از تردید تا هیچم

و دارم روی این کاغذ، شبیه شعر می پیچم

...

سوگواره هم برگزار شد.

بعد از چند ماه بالاخره تمام شد وشکرکه خوب تمام شد

حرفی که به استاد بزرگوارمحمدعلی بهمنی هم زدم

"هر چی به نظرتون خوب بود کار ما بود هر چی ام بد بود تقصیر...."

بد و خوب

گذشت واین میون من شرمنده ی هزاران نفرشدم ازجمله:

استاد بزرگوارمحمد علی بهمنی (توی این دو روز حسابی اونوریا خستش کردن)

استاد عزیزم سید رضاهاشمی نژاد (خودشون دلیلش رو میدونن)

محمد رضا تربتی (مجری برنامه سر خود شعر خوانی چند نفر از عزیزان از جمله ایشون رو حذف کرد)

حمید شرفی (اخر مراسم اختتامیه ...)

محمد صادقی ( نشد مدارکی که میخواست رو به دستش برسونم)

هنوزم هستن

و تمام کسایی که اون شب اومدن وبه دلیل اشباع سالن(خودمونیش میشه جا نبود) نتونستیم

میزبانشون باشیم

و ازهمه مهم تر

مادروپدرعزیزومهربونم که هنوزهم حوصله به خرج میدن واین فوق برنامه های زندگی

منوتحمل میکنن

وقتی به مادرم گفتم پرونده ی فوق برنامه های من توسال ۸۶ بسته شد خندید گفت تا سال ۸۷ فقط

دوهفته مونده دوباره شروع میشه

این کافر بدکیش مسلمان شدنی نیست

واما...

محمد منتظر دبیر کانون وادی که همیشه سپاسگذاره

مجتبی افضلی به قول بچه ها آخر مرامه

محمد آرمیون بچه خوبیه ولی شدیدا معتقده بچه های دانشگاهشون باحالن

مینا غلامی با دوستش فامیل در اومدیم واین باعث سعادته واسش

طیبه بقایی هنوز نفهمیدم چرا اون حرفو زد بر عکس همیشه با بودنش تنهایم بیشتر شد تمام

خستگی این دو هفته دوندگی به تنم موند

سعیده نیک جوو سلیقش خوبه

دوتا از بچه های دانشگاه یزد که اسمشون یادم نیست (به شرمندگی هام اضافه کنین) موقع ناهار

خوردن (اونم وسط یک عالمه وسیله و خاک و ...) کلی از دستم شاکی شدن (تقصیر منه به فکر نظافتم)

شرمنده ی محبتای همشونم

و خوشحالم از اینکه:

همکلاسی های خوبم آقایان جعفر زاده و فرجی دعوتم رو پذیرفتند

تمام تلاشمو انجام دادم

شرمنده ی خودم نشدم

پی نوشت:

*هرچند مثل آینه هر لحظه فاش تر
هشدار مي دهد به خزانم بهار تو

اما در اين زمانه عسرت مس مرا
ترسم که اشتباه بسنجد عیار تو (محمد علی بهمنی)

*تهران زهر داشت زهر زهر زهر حماقت کردم سر کشیدمش و حالا تکه تکه وجودم جلوی چشم هام ظاهر می شود

* شبی خیال تو گفتم ببینم اندر خواب

ولی ز فکر تو خواب آیدم؟خیال است این!

0912ta — Sat, 09 Feb 2008 18:25:18 GMT

۱۳۶۴/۱۱/۲۰

۲۲ ساله شدم

لابلاي شعرهايي كه هيچ كدامشان را نخواندي

وقتي كه دست هايم مثل هميشه خالي ست

بهتر است توي جبيم بمانند

*******

براي خودم جشن گرفتم

توي دلتنگي هايي كه مثل عنكبوت به تنم افتاده اند.

و اما ...

يك سپيد كه منتظر نظر هاي شماست

۱.

به دنيا آمدم

توي راه/پله هايي كه به لب هاي تو ختم مي شد

لابلاي سلول هام مي ميري

تا گر بگيرمت

۲.

به سكسكه افتادم

تا نفس...

ن/فس

تجربه ات كنم

۳.

سرد است...

پله ها را مي دوم

تا دور لب هام شكل بگيري

۴.

ها....ه...

توي دست هامي

حس ميكنم

پله هايي را كه به لب هاي تو ختم ميشوند.

سما

پي نوشت:

*ديد چون بي كسي ما دل آهن شد نرم

ماند پيكان تو در سينه به غمخواري دل (كليــــــــــم كاشاني)

*به خواب هام مديوني اگر نيايي...

*از دست دادم

همان خواهران آفتابي ام را،پيوند هايي كه در هسته ي سلول هام شكل گرفته بود ،But i hope،

0912ta — Mon, 21 Jan 2008 09:34:18 GMT

اول سلام و....

حسین بیشتر از اب تشنه ی لبیک بود اما افسوس که به جای افکارش زخم های تنش را نشانمان دادند و بزرگ ترین درد او را بی آبی معرفی کردند.

دکتر علی شریعتی

تذكري به جا باعث شد متن فراخوان رو اصلاح كنم

سومین سوگواره ی عکس و شعر عاشورایی امسال در سطح منطقه ای(تقریبا)

در استان يزد برگزار میشود

علاقمندان به شرکت در سوگواره از استان های

کرمان،اصفهان،سیستان و بلوچستان، کهکیلویه و بویر احمد،فارس ،قم

و یزد

می توانند آثار خود را به پست الکترونیک همین وبلاگ ارسال نمایند.

ویا در قسمت نظرها به صورت خصوصی ثبت کنند.

مهلت ارسال اثار تا ۱۵بهمن ماه

tarannom_sheatoon@yahoo.com

زمان برگزاری سوگواره سیزدهم اسفند ماه

برخی نکات قابل توجه:

۱-اشعار ارسالی در فایل word و با فونت Times New Roman تایپ شده و به E-mail

ضمیمه گردد.

۲- اثار برگزیده در سوگواره های پیشین بررسی نخواهد شد.

۳-حداکثر تعداد اثار ارسالی ۳شعر می باشد

۴-اثار ارسالی در کلیه قالب ها پذیرفته می شود.

۵-منتظر اثار زیبایتان هستیم.

۶-قسمت عكس سوگواره صرفا براي استان ميباشد.

۷-رويكرد اين سوگواره عاشورايي ست. و اثار ارسالي بايد حول محمور شهادت ايثارو فلسفه ي وجودي عاشورا و... با رويكردي تازه باشند.

۸- اين سوگواره سه سال است در سطح استان و توسط كانون جوانان وادي و با همكاري بنياد امور ايثارگران برگزار ميشود كه امسال سازمان اب منطقه اي نيز دست اين عزيزان را براي همكاري فشرده است

من قرن های بعد توام تلخ و سوگوار.....

...

0912ta — Tue, 01 Jan 2008 17:06:18 GMT

اول سلام و....

قبل از هر چيز بنا به فرمايشات دوست خوبم جناب اقاي پارسا

مجله ي ايرانشهر هم بالاخره رسيد

مجله ي تخصصي ادبيات

دوستان عزيز يزدي كه مايل به دريافت مجله هستند لطف كنند شماره خودشون رو براي بنده

در كامنت هاي خصوصي بزارن تا باهاشون تماس بگيرم

انصافا مجله ي خوبي شده ، از دستش ندين

براي اطلاعات بيشتر كليك كنيد

ايرانشهر

***

بعد از مدت ها به فكر افتادم دوباره باشم

اين روزهايم مرگ بار تر از هميشه ميگذرد.

استادم ميگفت "من نمي دونم اين چه درديه افتاده تو جون شما جوونا همش اعصاب ندارين

و درد ميكشين"

واقعا اين چه درديست؟

همين چند روز پيش بود

فارغ التحصيل شدم، توي روزهايي كه تحصيلم شده بود خوره و افتاده بود به جانم

از در و ديوار اين دانشگاه لعنتي عقم ميگرفت

با خودم فكر مي كردم اين روزهاي آخر خاطره انگيز خواهد بود

اما.......

نبود

هيچ چيزش براي من خاطره انگيز نبود. جز اينكه مثل بچه هاي ...

هر شب توي بغل خاطره هايم هر هر اشك بريزم

يك خانواده را كرمان جا گذاشتم به اميد اينكه در شهر خودم با آرامش درس بخوانم اما اين شهر

هيچ براي من نداشت. هيچ ، هيچ

چه دل پري دارم من؟

بگذريم

۱ـداستان بولدوزر مجتبي دهقان شديدا توي مخم رسوخ كرده

"فكر ميكرد مي توانم خودم را با يك شب با او بودن به زندگي كردن راضي كنم"

۲ـ اتفاقي بعد از مراسم عقد خاله دوتا cd توي كيفم پيدا كردم كه بي صاحب مونده بودند واتفاقي ترش اين بود كه با شروع پخش اولين اهنگ در اولين cd

دو روز است شديد به هم ريخته ام

صدايش بد جور توي استخوانهام مي دود.

جاي دوري نيست همين دانشگاه محل تحصيلمان است

اين حرف ها اضافه شده اند ، مثل من كه به كلاس بيست و چند نفره امان

(ساعت 30/2 بامداد يكشنبه، 16 دي ماه تلخي كه الهي تمام بشود «سرخوش آن روز كزين منزل ويران بروم»

توي پرانتز بخوانيد اين ها محبت چه ميفهمند؟

خدا مازلو را رحمت كند، از پله هاي هرمش پرتم كردند حالا براي تامين امنيت خواب هايم با هزار و يك

كابوس دست به يقه مي شوم و آرامش چشم هايم را عينك برايم هديه بياورد

آخ كه اگر بعضي آدم هاي اين دانشگاه نبودند اين بهشت را به همان لقاي معروف بخشيده بودم و اين محيط به اصطلاح مقدس را توي خاطره هايم دفن كرده بودم.

توي پرانتز بخوانيد: اين موجودات دوپا حتي ناچيز ترين حقوق انساني ام را در قبضه كرده اند.، مثل تو*

به خودم قول داده ام لال شوم

*بنا بر وعده ي ديرينه كه فرموده بوديد نفسمان مي شويد

پي نوشت

۱-بيچاره مي شوي اگر از ترديد يك شب شبيه اين من ديوانه
در كوچه اي كه خاطره اي داري محتاج دست پنجره اي باشي(بابك دولتي)

۲-زير سوال مي برم امشب تو را خدا

آخر بگو به لطف تو اصلا اميد هست(از تراوشات ناقص اين ذهن وامانده)

۳-دلتنگي ام را اين جا زمين ميگذارم اگر زيادي خصوصي شد عذرم را بپذيريد

0912ta — Tue, 20 Nov 2007 20:28:18 GMT

درست ۶ سال است همين جا توي تقويم

روي ۲۸ آبان مانده اي

"مرگ حق است ، حتي اگر تو باشي"

مردم ز رشك چند ببينم كه جام مي

لب بر لبت گذارد و قالب تهي كند...

پي نوشت:به خواب ديدمت اما نه از تو خرسندم...كه اين معامله مي خواستم به بيداري

0912ta — Thu, 25 Oct 2007 11:01:18 GMT

اول سلام و...

اتفاق فقط یک بار می افتد

و من

هر بار که که خاطره هایت را مرور می کنم...

قله ها را رها نكن سما

و اين غزل...

تنها كسي كه شاعرش بودم تو بودي

سر كشيدم تمام بغضم را، مثل اين شعر هاي هر جايي

ته نشين شد خداي من در من، تلخ مثل تفاله ي چايي

قالي دستباف چشمم را ، فرش راه تو مي كنم برگرد

از خودم نفرتم گرفته تو هم، پا به پاي دلم نمي آيي...

چه كنم در دهان نمي چرخد، كه بگويم به كوري چشمت

بين احساس ها گمم اما ... گاه هم ميشود كه رويايي -

مثل اين روزها كه نه اصلا،مثل يك روز خشك و معمولي

در سرم تاب مي خورد...جانم... خودمانيم ! بي تو تنهايي-

با تمام ترانه ها قهرم ... حسشان نيست ، بدعنق شده ام

كاش مي شد كه يك نفر برسد، بنشينيم و بعد هم چايي...

به چه كيفي...چه عالمي...كه غزل،دربدر شد وشاعرش سررفت

از تو و بغض و تلخي و فنجان ، مشتي از دردهاي هرجايي.

سما ۸۶

پي نوشت:

حالمان بد نيست غم كم مي خوريم...........كم كه نه ،هر روز كم كم مي خوريم

مسافرم دوباره

0912ta — Mon, 22 Oct 2007 10:07:18 GMT

آن عشق كه در پرده بماند به چه ارزد؟

عشق است وهمین لذت دیدار* و دگر هیچ

هنوز زنده ام...

*هوا باراني است اينجا تو را هم خيس ميبينم

پي نوشت: بعضي وقت ها كم مي اورم نامت را ذكر مي كنم كه لالايي دردهايم شود

و مسكن محبت هاي به هرز رفته ام . بعضي ها ... ولش كن بي خيال ادم هاي اين دنيا